Gönül Penceresi

1.Bölüm

“Yayalar için kırmızı ışık yanıyor görmüyor musun? Az kalsın çarpıyordum” diye bağırdı son model arabasından inen adam. Korkudan bir müddet sessizce durup bekleyen kızdan cevap bekliyordu. Çevreden kızı yatıştırmaya çalışan acummlar adama çıkıştı;

“Görmüyor musun nasıl korkmuş, bir de sen üstüne gidiyorsun”

“Hah suçlu ben oldum öyle mi? Az kalsın çarpıyordum. Ölseydi ne olacaktı?”

“Ölmedi ya, sen ona bak. Kızım al şu suyu, bi kendine gel”

Arabayı kenara çeken adam, kızın kendine gelmesini bekliyordu hesap sormak için. Bunu neden yaptığı hakkında bir fikri yoktu açıkçası. Yapması gereken bir sürü iş vardı, basıp gitmek en mantıklısıydı. Ama kızın yüzünden çok korktuğu anlaşılıyordu ve ilginç bir şekilde, hayatını tehlikeye atarak nereye yetişmeye çalıştığını merak ediyordu.

Kız biraz sakinleştikten sonra, bir açıklama bekleyen adama döndü;

“Çok özür dilerim. Çok acildi işim, yolu boş sandım atladım” dedi mahcup bir şekilde.

“Ya frene basamasaydım zamanında? O zaman ne olacaktı? Canınızı tehlikeye atacak kadar önemli olan şeyi de merak ettim doğrusu” dedi kinayeli bir şekilde.

“Biliyorum, sizi de korkuttum. Nasıl desem, arkadaşımın bir köpeği var ve kendisi çalışıyor şu an. Bana emanet etmişti ama benim de bi işim çıktı. Dışarıda düşündüğümden fazla kaldım ve çıkarken yemek kabını doldurmadan çıktım. Bineceğim otobüsü kaçırınca hayvancağız daha sefil olmasın diye koşturuyordum”

Adam böyle bir cevap beklemiyordu. Kendisinin de üç köpeği vardı ve çok değerliydi onun için. (ne hayvan sevgisiymiş arkadaş :P ) Bir anda tavrı değişti;

“Anladım, cidden önemliymiş. Baştan bilseydim çıkışmazdım size, kusura bakmayın. İsterseniz sizi bırakayım gideceğiniz yere?”

Kız neye uğradığını şaşırdı bu tavır değişikliğinden dolayı.

“Yo-yok ben giderim, teşekkür ederim”

“Bırakayım ya, şimdilik acil bir işim yok. Hem siz dediniz daha fazla sefil olmasını istemiyorum diye. Böyle daha çabuk ulaşırsınız”

Kız daha fazla geç kalmak istemediğinden kabul etti teklifi. Adam kızı evine bıraktı. Arabadan indikten sonra kız;

“Çok teşekkür ederim, size de zahmet verdim böyle”

“Sizin için değil, bir canlının hayatı söz konusu olduğu için böyle yaptım. Yani teşekkür etmenize gerek yok. Bu arada sormazsam içimde kalacak. Buralı değilsiniz galiba? Zaten Korelilere de benzemiyorsunuz.”

“Evet doğru, buralı değilim. Çok olmadı buraya geleli. Niye sordunuz?”

“Beni tanımamanızdan belli de”

“Tanımam mı gerekiyordu? Ünlü biri misiniz yoksa?”

Adam ilk defa böyle bir şeyle karşılaşıyordu Kore’de. Şaşırmış bir şekilde;

“Exo grubunu da bilmiyorsunuzdur o zaman. Ben Exo’dan Kai” dedi. Hemen sonra bu açıklamasına ne gerek olduğunu düşündü ama söylemişti bir kere.

Kız da bir müddet durdu, düşündü. Exo ismi bir şeyler çağrıştırmıştı. Neden sonra aklına geldi;

“Benim müzikle, gruplarla pek aram yoktur. Ama besteci bir arkadaşım, aynı zamanda köpeklerin sahibi olan arkadaşım bir keresinde bahsetmişti grubunuzdan, özellikle de Kai ismini hatırlıyorum. Hayranınızdı yanlış hatırlamıyorsam, grubunuz için beste yapmayı istiyordu hatta.”

“Anladım. Belki bir gün bizim için beste yapar, tanışmak isterim hayranımla” dedi ukala bir biçimde. Sonra; “Oldukça oyalandım, size iyi günler” deyip arabasına bindi. Arabayı tam çalıştıracağı sırada sokağın başında birini gördü. Bir anlık bakışla tüm dünyası değişmişti adeta…

2.Bölüm

“Sen bir taze haber gibi gelmiştin unutmadım

Her gelişin bir taze haberdi unutmadım

Aşktı alıp verilen altın bir vakitti yaşadığımız

Bir muştuyu algılamanın sürekli gerilimiydi, sanki unutmadım

Can oynanırdı evlerde yollarda meydanlarda

Can alınıp can verilirdi hiç unutmadım…”

“Neyi unutmadın bakalım?” deyip aralık kapıdan girdi Gülsüm. Onun içeriye girmesiyle elindeki kitabın arasına ayraç koyup oturması için koltuğa işaret etti Rukiye.

“Kitap okuyordum da, şiir çok hoşuma gitti, sesli okumaya başlamışım fark etmeden” deyip gülümsedi.

“Güzel bir şiire benziyordu duyduğum kadarıyla. Ben de okuyayım sen okuduktan sonra”

“Olur tabi. Ee nasılsın? Günün nasıl geçti? Seni görmeden odaya geçtim, çok yorgundum kusura bakma”

“Ne kusuru canım. Bugün atlattığım kazayı saymazsak iyiyim” dedi sakin bir şekilde Gülsüm.

“Kaza”  kelimesini duyunca gözleri kocaman açıldı.

“Ne-e-e, ne kazası? Neyden bahsediyorsun sen? Ve nasıl bu kadar sakin bir şekilde söylüyorsun? O.O”

“Sakin ol canım yaa, bir araba tam bana çarpacakken frene bastı tam zamanında. Benim dikkatsizliğim yüzünden tamamen”

“Niye dikkat etmezsin ki yaa. Aklım çıktı şurda iki dakkada. Verilmiş sadakan varmış yani desene. Bana olayı tam olarak anlatır mısın bir de, merakta kaldım”

Gülsüm en başından anlattı olayı. Köpeği yüzünden böyle bir kaza atlattığını duyunca çok üzüldü Rukiye.

“Köpeğim  10 dk daha bekleyebilirdi Gülsüm. Çok üzüldüm şimdi. Benim yüzümden hep”

“O nasıl laf şimdi, ne demek benim yüzümden? Diyorum ya benim dikkatsizliğimden diye. Onu bırak da asıl olayı demedim sana daha. Arabanın sahibinin kim olduğunu tahmin etmeye çalış bakalım”

“Arabanın sahibi çok mu önemli? Hey Allah ım, canının değerini bilmiyorsun resmen :S”

“Susmayacaksın anlaşılan. Söylüyorum o zaman tahmin almadan. Şu takip ettiğin grup Exo, onlar için beste yapmak istiyordun ya hani, işte onun bir üyesiydi. İsmi de Kai, hani şu hayranı olduğun”

Exo deyince arkasından ne gelecek diye merakla dinleyen Rukiye Kai ismiyle yeniden donakaldı. Böyle bir şey olabilir miydi? Arkadaşına nerdeyse çarpacak olan kişi, Kai olabilir miydi? Bu mümkün müydü?

Bir süre bir şey demeden durdu. Sessizliği yine Gülsüm bozdu.

“Dondun kaldın. Sevdiğini biliyordum da bu kadarını tahmin edemedim. Olayın şokunu atlatmış olsaydım telefon numarasını isterdim tüh. Vermeyecek olsa bile şansımı denerdim”

“Ne diyorsun yaa kaza atlatmışken bunu mu düşünüyorsun şimdi, kızıyorum artık. Evet, çok şaşırdım. İlginç bir tevafuk olmuş”

“O gittikten hemen sonra sen geldin eve. Belki arabasını görmüşsündür”

Rukiye şöyle bir düşündü. Son model bir araba gördüğünü hatırlıyordu.

“Aaa evet, bir araba bizim evin önünden geçiyordu sokağın başına geldiğimde. Camlar siyah olduğu için, içinde kim olduğunu görmedim. Benim yanımdan geçerken duraklar gibi olmuştu da ondan hatırladım. Demek Kai idi. O kadar yakınımdayken fark edemedim ya, nasip”

“Öyle tabi” dedikten sonra saatine baktı Gülsüm.

“Yemek yapmaya başlayalım mı? Akşama ancak yetişir. Fazla zaman da kalmadı zaten. Karnımızı doyurup işimize bakarız”

“Çok iyi olur aslında. Bugün öğrenciler beni yordu. Bir notayı bir türlü çıkaramadılar. Defalarca tekrar etmek zorunda kaldım”

“Ah canım yaa, öğretmenlik zor, ne yaparsın”

“Öyle tabi ama çok şükür sevdiğim mesleği yapıyorum”

Bu şekilde konuşmaya devam ederek mutfağa geçtiler…